image15_resize

จอย Joy Thanya แรงบันดาลใจในวันที่คุณก้าวไม่ไหว

ด้วยร่างกาย สุขภาพ สิ่งแวดล้อม ของแต่ละคนไม่เท่ากัน ทำให้เป้าหมายในการออกกำลังกายก็ต่างกันออกไปด้วย “คุณจอย”เล่าให้ฟังว่าเธอชอบวิ่งชอบออกกำลังกาย แต่ด้วยอาการเจ็บป่วยทำให้บางทีก็วิ่งได้ไม่เต็มที่ ไม่แข็งแรงอย่างที่เคย แต่ความคิดที่อยากจะลุกออกไปวิ่ง ไปออกกำลัง มันยังวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา เพจของเรายินดีมากๆที่เป็นส่วนหนึ่งที่ได้สร้างแรงบันดาลใจให้คุณจอย วันนี้จึงขออนุญาตนำเรื่องราวของคุณจอยมาสร้างแรงบันดาลใจให้แฟนเพจท่านอื่นๆต่อๆไปบ้างนะครับ

image16_resize

ชื่อ:
อายุ:

อาชีพ:

ส่วนสูง:

น้ำหนัก:

จอย Joy Thanya

43 ปี

ส่วนตัว และ ช่างภาพอิสระ นักเขียนรับเชิญ

157 ซม.

50 กิโลกรัม

คุณจอยยังเป็นสมาชิกชมรม ล่นเอาม่วน เชียงใหม่ เป็น Admin เพจ Thanya’s Stories Admin เพจ วิ่งรักษ์โลก ล่นเอาม่วน และ ผู้ช่วย Admin เพจ วิ่งไป ถ่ายไป ด้วย

image3_resize

แรงบันดาลใจที่ทำให้รักการออกกำลังกาย เพราะ จริงๆเป็นคนร่างกายไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก  ตอนเด็กๆมีทั้งชักบ่อย โลหิตจาง ปลายประสาทอักเสบ ภูมิแพ้ เข้ารพ.บ่อยมาก แต่เป็นคนชอบเล่นกีฬาหลากหลายชนิดตั้งแต่เรียน  จอยค้นพบตัวเองมาตั้งแต่เด็กว่า การซ้อมกีฬาหลังเลิกเรียนมีความสุขกว่าทำการบ้านเสียอีก เลยกลายเป็นคนทำการบ้านเสร็จเร็วทุกวันเพราะอยากไปซ้อมกีฬาวอลเล่ย์บอล จนอยากเข้าเรียนวิทยาลัยพละด้วยซ้ำ แต่ก็มาจบนิเทศน์ศาสตร์แทน

การเป็นช่างภาพมาตลอดหลายปี ยิ่งทำให้อยากออกกำลังกาย เพราะเราแบกอุปกรณ์หนักตลอดวัน และเดินเยอะมาก จริงๆกีฬาที่ชอบที่สุดคือ โบว์ลิ่ง แต่ก็ทิ้งไปนานเนื่องจากไม่สะดวกด้านสถานที่ ที่ออกกำลังกายประจำมีวิ่ง ว่ายน้ำ และปั่นจักรยาน แต่จะชอบแนว city bike ชมเมืองสวยๆ ปั่นชิลๆหาอะไรทานมากกว่า ที่เน้นมาตลอดคือเวทเทรนนิ่งเพราะอยากมีรูปร่างที่ดี แต่มาเริ่มวิ่งไม่ถึง2ปี แล้วก็หลงรักทันที

สาเหตุที่มาวิ่ง เพราะอยู่ในฟิตเนส เล่นจนไม่รู้จะเล่นอะไร โค้ชจึงชวนออกมาวิ่งนอกสถานที่ วันแรกวิ่งได้ 300 เมตร ก็อาละวาดแล้ว ลั่นวาจาว่าจะไม่มีวันวิ่งอีก แล้วก็ผิดคำพูดจนได้กลายเป็นติดใจ แถมเป็นคนขยันซื้อเสื้อผ้าและอุปกรณ์หนักเข้าไปอีก จากที่เคยศุกร์เสาร์เข้าผับทุกสุดสัปดาห์ ติดเกม ติดซีรี่ย์ก็ลดและเลิกไปเองโดยอัตโนมัติ เคยนอนตีสองตื่นเที่ยงวันมาตลอด ก็พยามปรับตัวตื่นเช้า แม้ว่างานของจอยส่วนมากจะเลิกเที่ยงคืนแทบทุกวัน

ช่วงแรกออกงานวิ่งมินิมาราธอนแทบทุกอาทิตย์ ผ่านไป 6เดือน เริ่มลงระยะฮาล์ฟมาราธอนแรกที่จอมบึง ปี58

แนวทางการวิ่งออกแนววิ่งเล่นเสียมากกว่า เพราะชอบวิ่งตามใจตัวเองมากกว่าตามใจคนอื่น สนุกกับการแต่งตัวบางงานก็ทำได้ดี บางทีก็รถพยาบาลตามหลัง ไม่ได้สนใจว่าจะแข่งกับใคร แค่อยากมีความสุขระหว่างทาง และเข้าเส้นชัยก็พอ

12910392_10204603958179398_1825471853_n_resize

ผลงาน:

พญาลิไทฮาล์ฟมาราธอน อ.ศรีสัชนาลัย จ.สุโขทัย 21กม. อันดับที่ 8

Cwx Chiangmai ระยะ5กม. อันดับ3รุ่นทั่วไปหญิง Overall ที่6

ปองดองบ้านร้องมินิมาราธอน 10.5กม. อันดับที่ 5

แม่ออนวิทยาลัยมินิมาราธอน 12กม. อันดับที่ 5

บ้านสันกำแพงซุปเปอร์มินิมาราธอน 16กม. อันดับที่ 6(สำรอง)

นอกนั้นอีก4ใบ เป็นถ้วยที่งานนั้นแจกเกิน10ใบ  55555

image14 (1)_resize

จอยเริ่มมีอาการปวดท้องกำเริบบ่อยๆโดยเฉพาะกำลังวิ่งแบบไม่รู้สาเหตุ เจ็บจนน้ำตาไหล ไม่ว่าจะ Finish , DSQ , DNS , DNF เคยมาหมด  จอยขยันออกกำลังกายจนไม่มีใครเชื่อว่าเราเจ็บ เพราะจอยเชื่อว่าการที่เรายังลุกมาทำอะไรได้ เราไม่ได้ป่วยหรอก  แต่สุดท้ายไปตรวจจริงจังพบว่าเป็นเนื้องอกในลำใส้ และแผลในกระเพาะอาหาร และเริ่มรักษาอยู่6 เดือน และต้องทำการผ่าตัด โชคดีที่เนื้องอกไม่เป็นเนื้อร้าย จอยเชื่อว่ามะเร็งกลัวการออกกำลังกาย

ช่วงที่รักษา ก็ยังคงซ้อมวิ่งอยู่บ้าง ทำให้คิดอะไรได้หลายๆอย่างว่า ที่ผ่านมาตอนเรามีโอกาสได้ทำมากกว่านี้ เรากลับไม่สนใจที่จะพยามทำให้ดี  การที่เรารักการวิ่ง ทำให้เราอยากรักษาตัว เพื่อที่สักวันจะกลับมาทำให้ดีกว่าเดิม จากนั้นเลยตั้งใจรักษาโรคนี้อย่างจริงจัง ทานยาตรงเวลามาก มีวินัยในการรับประทานอาหาร การนอนหลับ และการออกกำลังกาย รู้เลยว่าเรารักตัวเองมากขึ้น

เคยมีวันที่นอนป่วยเปิดเฟสบุคมาก็มีแต่เพื่อนๆซ้อมวิ่ง หรือ ออกงานทีก็มีบ้างที่มีคนทักว่าทำไมวิ่งไม่ดีเลย หรือ ทำไมทำได้แค่นี้ (ซึ่งเขาไม่ทราบว่าเราป่วย) แรกๆมีท้อใจบ้าง  แต่เมื่อตั้งสติคิดได้  เราจะมาเสียเวลาท้อแท้ทำไม มันคือชีวิตของเขา เราก็ใช้ชีวิตของเราไป และรักษาตัวให้ดีที่สุดในวันนี้ก็พอ เพื่อที่จะได้กลับมาวิ่งตลอดไป

แม้ว่าวันนี้ ยังคงไม่สามารถวิ่งได้มากนัก เพราะหลังจากผ่าตัดเนื้องอกไม่นาน จอยติดเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์เอH1N1 เข้ามาอีก ถึงตอนนี้จะรักษาหายแล้ว ช่วงแรกๆทำให้กล้ามเนื้อไม่มีแรงและหายใจลำบากอยู่ แต่ก็ยังมีความสุขกับการได้ใส่ชุดวิ่ง ออกไปทำเท่าที่เราไหว ไม่ว่าเราจะวิ่งได้ 10 กม 1 ชม. หรือ 2 ชม. เราก็ยังมีโอกาสได้ทำมากกว่าใครอีกหลายคนด้วยซ้ำ  แม้ว่าจะไม่สามารถกลับไปทำได้เหมือนเดิม  ขอแค่เรายังมีความสุขกับมันอยู่หรือเปล่าก็พอ

เป้าหมายของจอยคือ จอยไม่ได้พยายามเพื่อที่จะเป็นคนเก่ง แต่ทุกวันนี้ที่ออกกำลังกาย เพราะจอยอยากดูอ่อนกว่าวัย มีสุขภาพที่ดีและแข็งแรง สำหรับคนไม่ได้ออกกำลังกาย มักจะพูดให้จอยได้ยินเสมอว่า เพราะจอยออกกำลังถึงได้ป่วย ซึ่งไม่จริงค่ะ ถ้าจอยไม่เคยออกกำลังกายมาเลย คงต่อสู้กับโรคภัยต่างๆได้ยากกว่านี้มากทีเดียว

จอยเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนไม่ว่าจะร่างกายแข็งแรงแค่ไหน ก็ถูกสร้างมาให้มีความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน เมื่อสำเร็จก็อยากมีคนชื่นชม เมื่อล้มเราอยากได้กำลังใจ จอยโชคดีที่มีทั้งสองอย่าง มีเพื่อนดีๆและคนรอบข้างคอยให้กำลังใจ  ส่วนที่เหลือ คือ ร่างกายที่แข็งแรง และจิตใจที่เข้มแข็ง ซึ่งเราทุกคนต้องสร้างขึ้นมาเองค่ะ จอยไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งกว่าใคร  แต่อยากเป็นแรงบันดาลใจให้ในวันที่คุณก้าวไม่ไหวจริงๆ

image9_resize

#fit4funrelax

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *